U bent hier

Digue Ventoux

Iedere hardfietser die zich in een vaste regelmaat op zondagochtenden in een klein peloton van vrienden en vriendinnen nestelt om de wegen van zijn streek te begaan, ligt 's nachts ook wel eens te dromen van een uitdagende solorit. Eentje die voert over een slingerend asfaltlint door een desolaat en boomloos landschap waar de elementen vrij spel hebben. Waar de goden van de wind hun grillige karakter tonen. Eentje die je eenzaam stoempend eerst in een staat van waanzin brengt en vervolgens, bij het bereiken van het eindpunt, een dronken mengeling van blijdschap, voldoening, opluchting, geluk en trots.

Veel van die fietsers willen tenminste eens in hun leven de Mont Ventoux beklimmen. Ikzelf zie in de Westfriese Omringdijk zo’n uitdaging.

Als ik dit schrijf is het 14 juli. Feest in Frankrijk. Dubbel feest, want de Tour de France rijdt vandaag naar de 'winderige berg', de Mont Ventoux. De tourdirectie besloot gisteren echter de laatste zes kilometer van de rit, die kale kilometers naar de top van de berg, te schrappen. In verband met de wind ! Ik brak mij na dit nieuws het hoofd over de vraag of de directie van de Grôte DaikBoekel het ooit in zijn hoofd zou halen om, laten we zeggen het stukje van Enkhuizen tot aan vuurtoren de Ven, uit koers te halen in verband met te verwachten windvlagen.......Ik appte deze vraag tenslotte aan mededirectielid Bert Wagendorp, die zich notabene op dat moment aan de voet van de geslachtofferde Franse berg bevond. Hij antwoordde in boze karakters : "Absurd! Watjes! "

Opnieuw was de voltallige Boekeldirectie het eens.

Zoals wind hoort bij de Mont Ventoux, hoort wind bij de Westfriese Omringdijk. Het is daarom onbegrijpelijk dat er rijders zijn die de Ronde van de Westfriese Omringdijk liever links laten liggen vanwege het winderig karakter. "Absurd! Watjes!" Wind is onze platte berg. Zoekend naar uitdagingen nemen we de racefiets en beklimmen we de berg en ronden wij de dijk. Zó is het !

Afgelopen zondag deden meer dan 2000 mensen mee aan de Grôte Daikboekel. De zon scheen en er stond een straffe zuidwester op de Digue Ventoux. Vooral de mensen die waren gestart in Alkmaar kwamen uitgepierd aan de meent. Ideale omstandigheden dus.

Jan Kal eindigde zijn sonnet over de Mont Ventoux (1971) met de volgende zin:

"IJdelheid en het najagen van de wind"

En daar gaat het immers om.

 

Theme by Danetsoft and Danang Probo Sayekti inspired by Maksimer