slideshow 4 slideshow 5 slideshow 6

Daikblogs

In de ban van de dijk

De roep om aandacht voor de Westfriese Omringdijk is niet nieuw. Het is de echo van  het statement dat J.J. Schilstra maakte in 1974 met zijn nog altijd hoog gewaarde werk “In de ban van de dijk.” ( Uitg.mij West-Friesland-Hoorn 1974 ) Hij zegt daarin:

.... Nu wij ons veilig wanen achter Hondsbossche Zeewering en Afsluitdijk, achter de ingepolderde Zijpe, Wieringerwaard, Groetpolder, Wieringermeer en andere polders en met een IJsselmeer, dat niet meer kan stijgen “tot een voet boven de kruin der dijk”, zijn wij de angst vergeten...Niettemin is hij de waterkering, de weg als verbinding, de grens als scheiding en militair object in tijd van oorlog.....

.... Niettemin is er langer aan gewerkt dan aan de piramiden, kathedralen en de Chinese muur. Er is in de loop der eeuwen meer en langer over geordonneerd, geruzied en gesproken dan over welk bouwwerk in ons land ook.....

.... Prinsen, koningen en keizers, stadhouders, raadspensionarissen en graven: ze zijn gekomen en gegaan. Maar de dijk, die bleef. En de naamloze werkers bleven, de zwoegers en de ploeteraars, want met alle charters, vrijbrieven en ordonnanties heeft men nooit de gaten, door dijkbreuk ontstaan, weten te dichten of het eeuwig onderhoud kunnen verrichten.....

.... De eeuwen door hebben generaties gezwoegd en geploeterd om de Westfriese Omringdijk en het land erachter te behouden. Naar erkentelijkheid hebben zij niet gestreefd. Zij werden karig beloond en waren met onvoldoende hulpmiddelen uitgerust. Toch slaagden zij er steeds weer in, met het paard als trouwe bondgenoot, het water te keren. Water dat èn een goede vriend èn een nooit slapende vijand is.....  

De inspanningen van Schilstra hebben ertoe bijgedragen dat de Westfriese Omringdijk sinds 8 maart 1983 bij besluit van gedeputeerde staten van Noord-Holland de beschermde status heeft van provinciaal monument.    J.J. Schilstra werd geboren in Apeldoorn op 28 februari 1915 en overleed op 9 februari 1998 in Bergen n-h. Hij was naast leraar Engels ook vrijetijds-historicus met een bijzondere belangstelling voor Westfriesland. Hij wordt gezien als hoeder van het Noordhollandse landschap. Hij was beschermheer van dijken, molens en stolpen, bestuurslid van het Historisch Genootschap Oud West-Friesland (nu Westfries Genootschap) en lid van de Provinciale Staten van Noord-Holland. Hij publiceerde tal van boeken over waterschapsgeschiedenis. Zijn bekendste boek wordt nog altijd gezien als het standaardwerk over de Westfriese Omringdijk: In de ban van de Dijk: de Westfriese Omringdijk.    

Bron: VKB – september 2005 - In de ban van de dijk

DaikSaitBlog start door

Ik blog nog.   

Natuurlijk is het weblog na 6 jaar de handgeladen donderbus tussen de automatische schietgeweren. Ingehaald door Twitteraren en Facebookers is bloggen voor mij echter nog steeds een prima medium waarop ik mijn licht kan laten schijnen op de Dijk der Dijken. Zes jaar blogde ik bij de Volkskrant, nu maak ik een doorstart op mijn eigen DaikSait. Allereerst vooral teruggrijpend op eerder geschreven blogs.   

Waar gaat het over ? 

Polders, sloten en dijken zijn de leestekens uit het verhaal Holland. Een van de meest imposante hoofdstukken daaruit rijst tussen Texel en het IJ prominent op uit het extreem vlakke landschap: de Westfriese Omringdijk. Een 126 kilometer lange groene guirlande waarvan de eindjes al in de 13e eeuw aan elkaar werden geknoopt, daarmee een biotoop vormend voor een weerbarstig volk met een onverzettelijke mentaliteit: de Westfriezen. Nu ligt die dijk daar, in al zijn schoonheid, met zijn dramatische geschiedenis, met unieke polders aan zijn voet en historische steden. Een erkende cultuurwaarde: provinciaal monument en misschien in de toekomst nog eens Werelderfgoed. De dijk en zijn periferie dragen de sporen van ontwikkelingen die relevant zijn voor het hele noordwestelijk deel van Nederland. Staan óp de Westfriese Omringdijk biedt zo een uitzicht op heel Noord-Holland, in wat het is, in wat het was. Door zijn ligging en omvang is het de kapstok voor allerlei elementen van geologische, biologische, cultuurhistorische of cultureelplanologische aard. Door zijn betekenis stijgt hij boven zichzelf uit.....   Het hoofdstuk Omringdijk wordt nog te weinig “gelezen”, al is de belangstelling de laatste jaren wel belangrijk toegenomen. Maar waar voor rivierbewoners de betekenis van ‘hun’ rivier vaak mythische proporties aanneemt, ziet de Noordhollander zijn Omringdijk, groene rivier, een fenomeen waaraan hij zijn identiteit kan ontlenen, nog te vaak over het hoofd. Dit blog gaat voort met roepen. Ik blijf hem EREN, de dijk. Door te reflect-EREN, attend-EREN en bekommentari-EREN. Leve het Daikblog.  

Bron: VKB – september 2005 - Modern medium voor een stoffig onderwerp ?

Pagina's

Theme by Danetsoft and Danang Probo Sayekti inspired by Maksimer